XXVI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Dn 7, 9-10. 13-14 lub Ap 12, 7-12a; Ps 138 (137), 1-2a. 2b-3. 4-5 (R.: 1c); Por. Ps 103, 21; J 1, 47-51

„Gdzie mieszkasz?”- oznacza pytanie o to, kim jesteś. Skąd pochodzisz? Jakie jest twoje życie? Co przynosisz ze sobą? Jakim jesteś? Czy rzeczywiście będziesz wybawicielem Izraela? Czy Bóg ciebie namaścił? Jaką głosisz naukę? Pokaż nam swoją mądrość, wyznawaną filozofię, swoje życie. Tego dnia uczniowie pozostali w domu Jezusa, tam, gdzie przebywał w tym czasie. Jak owocne musiało być to spotkanie świadczy fakt, że jeszcze tego samego dnia Andrzej, który był jednym z tych dwóch uczniów, powiadomił swojego brata Szymona Piotra o tym, że spotkał Mesjasza i zaprowadził go do Jezusa. Z jaką pewnością siebie to uczynił! On miał wewnętrzne przekonanie o prawdzie słów Jezusowych. Piotr, który początkowo z pewną rezerwą odniósł się do zapewnień brata, gdy spotkał Jezusa, szybko zmienił zdanie.

XXVI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Za 8, 1-8 ; Ps 102 (101), 16-18. 19-21. 29 i 22-23 (R.: por. 17); Mk 10, 45; Łk 9, 46-50

„Kto nie jest przeciwko wam, ten jest z wami.” Fragment ten jest ogólnie znany, często cytowany, czy dobrze jest przez nas rozumiany? Spójrzmy nieco szerzej. Ten, kto nie jest przeciwko nam, jest z nami. Traktujmy jako swego. Jeśli od kogoś doświadczamy dobra, przyjmujmy tę osobę jako swoją. Bóg ze względu na nas przyjmie i poczyta jej to za sprawiedliwość i obdarzy łaską.

XXVI Niedziela zwykła, Rok B

Lb 11, 25-29; Ps 19 (18), 8 i 10. 12-14 (R.: por. 9a); Jk 5, 1-6; J 17, 17ba; Mk 9, 38-43. 45. 47-48

Przyzwyczajeni do słuchania słów Boga, który „jest Miłością”, który z miłością mówi nam o nieskończonej Miłości, z niedowierzaniem wsłuchujemy się w słowa dzisiejszej Ewangelii – Dobrej Nowiny o zbawieniu człowieka. Bo tak naprawdę człowiek nie chce słyszeć nic o prawdziwym piekle, nawet niedowierza jego istnieniu. Trzykrotnie powtórzone słowo „piekło”, dwa razy mowa o „ogniu nieugaszonym”, przywołanie proroka Izajasza, gdy mowa o „robaku, który nie umiera i ogniu, który nie gaśnie”. Inne słowa Jezusa, jakby inna „niepozytywna nowina”. Piekło to konsekwencja nadużycia tejże wolności ze strony człowieka, a przez Boga tolerowania tego stanu ze względu na wolność temu człowiekowi daną. Człowiek ma czas, aby podjąć decyzję, świadomie i dobrowolnie.

XXV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Za 2, 5-9. 14-15a; Jr 31, 10. 11-12ab. 13 (R.: por. 10d); Por. 2 Tm 1, 10b; Łk 9, 43b-45

Jezus jest nieustannie obecny w swym Kościele. Żywy, prawdziwy. Działa, kieruje, prowadzi Kościół. Daje nam pewne wskazówki, poucza, reaguje na różne wydarzenia i chce, by Jego dzieci jak najlepiej rozumiały Jego słowo, by szły za nim i je wypełniały. Tylko On wie, co jest najlepsze dla Jego wybranych, tylko On może odpowiednio pokierować ich sercami. Tak jak wtedy, tak i dzisiaj pokazuje na to, co bolesne, na to, co groźne. Ostrzega i tłumaczy. A przede wszystkim naucza o Królestwie Miłości. Mówi o swoim Ojcu - Bogu Miłości i Miłosierdzia. Chce przybliżyć człowiekowi Świat Boga, z którego przecież wyszła każda dusza.

XXV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ag 1, 15b – 2, 9; Ps 43 (42), 1. 2. 3. 4 (R.: por. 5cd); Mk 10, 45; Łk 9, 18-22

Zadajmy sobie pytanie „Kim dla nas jest Jezus?” On nie pyta o to, jakie mamy w tym kierunku wiadomości, ale „Kim jest dla nas?” nasza wiedza o Nim - to jedno, a stosunek do Niego - to drugie. Wiedzę bowiem posiada, ale wiary w sercu często nie ma. Brakuje Miłości. Brakuje poznania sercem, osobistego doświadczenia Boga.

XXV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ag 1, 1-8; Ps 149, 1-2. 3-4. 5-6a i 9b (R.: por. 4a); J 14, 6; Łk 9, 7-9

Tetrarcha Herod był człowiekiem o niespokojnym sumieniu, który żył w ustawicznym niepokoju serca. Jego życie było ciągłym szukaniem sposobów, by czający się w nim strach przykryć, zdusić, raz na zawsze wyrzucić. To właśnie sumienie w ten sposób dawało mu znać o konieczności zmiany swojego życia. To ono było głosem Boga wołającego o zejście z drogi potępienia. Sytuacja Heroda była skomplikowana. Ale to on sam uczynił ją taką. Jego cechy osobowościowe, przyjmowane postawy, dokonywane wybory życiowe, przyjęty system wartości, zło, jakie popełnił w swoim życiu oraz uparte trwanie w nim, wszystko to sprawiało, że był człowiekiem żyjącym w lęku.

XXV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ezd 9, 5-9; Tb 13, 2. 3b-4abc. 7. 8 (R.: por. 2a); Mk 1, 15; Łk 9, 1-6

Jezus wysłał Dwunastu, „aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.” Zauważmy, że było to jeszcze przed śmiercią Jezusa, Jego Zmartwychwstaniem, przed Zesłaniem Ducha Świętego. Można rzec, że był to początek ich przygody z Bogiem, który na nowo objawiał im swoje Oblicze. Byli pełni zapału, zachwytu nad Osobą Jezusa. Jego nauka porwała ich serca i zapragnęli rozgłaszać ją światu. Oni jeszcze nie byli uformowani na apostołów. Jeszcze nie przeszli tej „próby ognia”, jaką była męka Jezusa i ukrzyżowanie. To był prawdziwie początek ich drogi. Nie zdawali sobie sprawy z własnej niedojrzałości. Ale mieli w sobie ten zapał apostolski.

XXV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ezd 6, 7-8. 12b. 14-20; Ps 122 (121), 1-2. 4-5 (R.: por. 1); Łk 11, 28; Łk 8, 19-21

Bóg uczynił nas swoim ludem. Nawet więcej. On uczynił nas swoimi dziećmi. Daje udział w tym, co Boskie. Człowiek patrzy zazwyczaj oczami ciała. Dostrzega jedynie materię. Nie wnika zbytnio w Ducha. Tak bardzo został zawładnięty tym, co dostrzega zmysłami ciała, iż trudno mu zmienić sposób myślenia.

XXV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ef 4, 1-7. 11-13; Ps 19 (18), 2-3. 4-5 (R.: 5a); Mt 9, 9-13

„Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” Faryzeusze pogardzają tymi, których uważają za „nieczystych”. Faryzeusze nie dotykali nikogo „nieczystego”, żeby samemu się nie zanieczyścić. Patrzyli na tych ludzi jako gorszych, z niższej kasty. Wszyscy, którzy pracowali dla cezara, a w przypadku celników, dla niego zbierali pieniądze, często sami oszukując i bogacąc się przy tym, byli traktowani przez faryzeuszy z wielką pogardą, jako ludzie gorsi od nich, jako nieczyści. Byli bardzo obłudni i zakłamani.

XXV Niedziela Zwykła, Rok B

Mdr 2, 12. 17-20; Ps 54 (53), 3-4. 5. 6 i 8 (R.: por. 6b); Jk 3, 16 – 4, 3; 2 Tes 2, 14; Mk 9, 30-37

Święty Marek rozpoczyna dzisiejszą Ewangelię zaznaczając, że Jezus pragnie pozostać tylko ze swoimi uczniami, którzy są z nim w drodze. Życie ucznia Chrystusa wymaga, by umieć uchwycić ten moment, w którym Jezus chce być tylko dla mnie. Trzeba odnaleźć ten czas w drodze, czyli pośród tych ważnych i również małych naszych codziennych spraw, nie oglądając  się na inne osoby i nie angażując w inne sprawy.

XXIV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

1 Tm 6, 13-16; Ps 100 (99), 1-2. 3. 4-5 (R.: por. 2); Por. Łk 8, 15; Łk 8, 4-15

Nasze obcowanie z Bogiem jest w istocie obcowaniem synowskim, a zatem powinno się odznaczać wielką ufnością i zażyłością, bo nie jesteśmy obcymi, lecz należymy do Jego rodziny. Chrześcijańska modlitwa powinna być wyrażeniem uczuć dziecka, które obcuje z Ojcem i powierza się z pełną ufnością w Jego ręce.