XXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Wspomnienie męczeństwa św. Jana Chrzciciela

Jr 1, 17-19; Ps 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6. 15ab i 17 (R.: por. 15a); Mt 5, 10; Mk 6, 17-29

Herod był człowiekiem niezwykle słabym, człowiekiem, który ulegał własnym żądzom. Człowiekiem ogromnie zniewieściałym. A przede wszystkim człowiekiem pełnym lęków i niepokojów. Ważniejsze dla niego było zdanie opinii publicznej o nim, niż jego własne sumienie. Ważniejsza własna wygoda, przyjemności, niż Prawda pisana wielką literą. Jednak po tym strasznym czynie, którego się dopuścił, po tej zbrodni sumienie nie dawało mu spokoju. Dlatego pojawienie się Jezusa potraktował, jako niejako nowe wcielenie Jana Chrzciciela. Jezus jest naszym Panem. Mówimy, że Go kochamy. W sercu przekonani jesteśmy, że nigdy byśmy nie postąpili tak, jak Herod. Zapewne nie posunęlibyśmy się aż do takiej zbrodni, ale czy rzeczywiście nie ma w nas tej słabości, jaką posiadał Herod? Nasze serca nieustannie kontrolują stan akceptacji przez otoczenie. Nasze serca stale mają na uwadze, co, kto powie na taki, czy inny temat związany z nami.

XXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

1 Tes 4, 1-8; Ps 97(96), 1 i 2b. 5-6. 10. 11-12 (R.: por. 12a); Łk 21, 36; Mt 25, 1-13

Otóż panny te to każdy z nas. Lampy to nasze dusze. Oliwa natomiast to Boże życie w nas. Od każdego zależy, czy jego własna dusza będzie dobrze przygotowana na przyjęcie Oblubieńca. Każda lampa by jaśnieć, czyli, by pełnić swoje zadanie, do którego ją zrobiono, musi być napełniona oliwą. Brak tej oliwy oznacza brak światła. A w duszy - brak życia.

XXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

1 Tes 3, 7-13; Ps 90 (89), 3-4. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 14); Mt 24, 42a. 44; Mt 24, 42-51

Jakże ważny to fragment. Rozważymy go dzisiaj pod różnym kątem. Pierwszy to ten, iż każdy z nas jest tym sługą. Bóg niejako powierzył nam, sługom, swoje mienie, czyli wszystko, co nas otacza. Dał nam również bliskie osoby, nad którymi mamy sprawować opiekę. Za to wszystko jesteśmy odpowiedzialni przed Bogiem. Całe nasze życie ma być ciągłym czuwaniem nad tym, co powierzył nam Bóg. Mamy traktować wszystko, jako powierzone mienie przez Boga. Nie jako swoją własność, ale coś, co na pewien czas zostało nam dane. A to różnica. Inaczej traktuje się własność, a inaczej coś, co do nas nie należy. O cudzą własność trzeba dbać jeszcze bardziej niż o własną. Stąd taka wielka odpowiedzialność.

XXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej

Prz 8, 22-35 lub Iz 2, 2-5; Ps 48 (47), 2-3ab. 9. 10-11. 13-15 (R.: Jdt 15, 9d); Ga 4, 4-7; Łk 1, 28; J 2, 1-11

Boże błogosławieństwo nieustannie jest nad nami, choćby czasami wydawało się nam, iż On nie interesuje się naszymi sprawami i nie ingeruje tak szybko, jakbyśmy tego oczekiwali. W życiu bardzo często zdarzają się sytuacje trudne. Codziennie spotykamy się z nimi i musimy się z nimi zmierzyć. Wielokrotnie przeżywamy związane z nimi stresy, nawet chwilowe załamania, wątpliwości, czy podołamy nieść ten krzyż.

XXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

1 Tes 2, 1-8; Ps 139(138), 1-3. 4-5 (R.: por. 1); Hbr 4, 12; Mt 23, 23-26

Bardzo mocne słowa wypowiada Jezus w dzisiejszym fragmencie Pisma św. Jednak podobnie jak wczoraj nie będziemy zatrzymywać się na omawianiu zachowań faryzeuszy, a zwrócimy naszą uwagę na to, co od jakiegoś czasu podkreślamy. Na prawdę. My, Dzieci Boże żyjemy w kłamstwie. Nie chodzi tutaj o tak typowo pojmowane kłamstwo, kiedy świadomie mówimy nieprawdę. Chodzi o ciągłe stawanie w prawdzie przed sobą i Bogiem. Chodzi o czujność w naszym życiu. Otrzymaliśmy, bowiem od Boga pewien dar, którym rzadko się posługujemy. Jest nim wrażliwość sumienia, jest głos wewnętrzny Boga, który podpowiada nam, co jest dobrem, a co złem. Przez całe życie niestety uczyliśmy się nie słuchać tego głosu, nie ufać mu.    Bóg stworzył nas na swoje podobieństwo, obdarował hojnie. Wyposażył w dary i możliwości, których człowiek nie wykorzystuje. Szkoda, bowiem Bóg dał nam możliwość przeżywania głębokiej relacji z Nim samym.

XXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ap 21, 9b-14; Ps 145 (144), 10-11. 12-13ab. 17-18 (R.: por. 12); J 1, 49b; J 1, 45-51

„Czego szukacie?” Odpowiedź tej dwójki jest bardzo ważna. „Nauczycielu - gdzie mieszkasz?” Ta odpowiedź, chociaż jest zadanym Jezusowi pytaniem, stanowi sedno powodu pójścia z Jezusem. Uczniowie ci chcieli poznać Jezusa. „Gdzie mieszkasz?”- oznacza pytanie o to, kim jesteś. Skąd pochodzisz? Jakie jest twoje życie? Co przynosisz ze sobą? Jakim jesteś? Czy rzeczywiście będziesz wybawicielem Izraela? Już pierwsze spotkanie, pierwsze zamienione zdania porusza serca i sprawia, że stają się uczniami Jezusa. Od początku ich serca mocno przywierają do serca Jezusa. Od początku zawiązuje się między nimi silna więź. Od początku uznają Jezusa za swojego Nauczyciela, Mistrza. Staje się dla nich wzorem, przykładem. Jest nieustającą tajemnicą, która zadziwia i zachwyca.

XXI Niedziela Zwykła, Rok B

Joz 24, 1-2a. 15-17. 18b; Ps 34 (33), 2-3. 16-17. 18-19. 20-21. 22-23 (R.: por. 9a); Ef 5, 21-32; J 6, 63b. 68b; J 6, 54. 60-69

Wsłuchując się w dzisiejsze czytanie zaczynamy patrzeć z innej perspektywy, z perspektywy Nieba, Boga, wieczności. A wtedy niczym są sprawy materialne, bo nie zabierzemy ich ze sobą w wieczność. Mogą jedynie stać się ciężarem uniemożliwiającym ci szybkie osiągnięcie Nieba. Otwierając się na Ducha przyjmujesz to, co ze sobą wnosi - Życie. Życie, które jest Prawdą. Nie jest to ziemskie, śmiertelne, pełne cierpienia życie, ale Prawda Objawiona.

XX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Królowej

Iz 9, 1-3. 5-6; Ps 113 (112), 1-2. 3-4. 5-6. 7-8 (R.: por. 2a); Łk 1, 28; Łk 1, 26-38

Jest to jedyna swego rodzaju taka scena w Biblii. Jedyna, bo i treść jest wyjątkowa i niepowtarzalna. Można by całymi godzinami snuć rozważania nad cudem dokonującym się w tej scenie. Jednak żadne wywody teologiczne nie dadzą nam tego, co może dać nam otwarcie serca i przyjęcie sercem tego wspaniałego w treści fragmentu. Postarajmy się razem z Jezusem zagościć w skromnym domku nazaretańskim Maryi. W domku cichej i niezwykłej niewiasty. Patrząc kryteriami współczesnymi - jeszcze niemalże dziecka. Dojrzałość duszy Maryi była niezwykła. Trzeba by poszukać wśród świętych taką dojrzałość i rozumienie spraw Bożych, aby móc porównać ją z dojrzałością Maryi Dziewicy. Brała się ona z całkowitego oddania swego życia Bogu, z zawierzenia tak totalnego, że obejmującego pełnię Jej jestestwa. Cała przeniknięta była Duchem Bożym od początków swego życia. Już, jako małe dziecko zaskakiwała swoją dojrzałością serca, duszy, wiary, świadomością, pojmowaniem spraw duchowych, a Jej oczekiwanie na Mesjasza było nad wyraz zadziwiające.

XX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rt 1, 1. 3-6. 14b-16. 22; Ps 146(145), 5-6ab. 6c-7. 8-9a. 9bc-10 (R.: por. 1); Ps 25 (24), 4b. 5; Mt 22, 34-40

Faryzeusze po odpowiedzi Jezusa udzielonej saduceuszom w sprawie zmartwychwstania znowu knuli, w jaki sposób złapać Go na braku znajomości Pism, Prawa, na bluźnierstwie. Chcieli koniecznie udowodnić Mu, że się myli, nie ma racji, że wręcz nie zna zbyt dokładnie prawa. Toteż zadali pytanie, myśląc, że teraz przyłapią Go na tym. Zapytali: „Które przykazanie w Prawie jest największe?”

XX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Sdz 11, 29-39a; Ps 40 (39), 5. 7-8a. 8b-10 (R.: por. 8a i 9a); Ps 95 (94), 8ab; Mt 22, 1-14

Zatrzymajmy się dzisiaj nad słowami: „Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych.” Wielkim bólem ogarnięte jest Serce Boga, bowiem każdego człowieka stworzył do Miłości, każdego stworzył, aby zaznawał szczęścia, jakim jest przebywanie w Jego Sercu, w Jego miłości, w zjednoczeniu wszystkich serc z Sercem Boga.Największym dowodem Bożej miłości do człowieka jest Syn Boży. On poprzez swoje życie, męczeńską śmierć i zmartwychwstanie ukazał człowiekowi niepojętą głębię samej Miłości, jej moc, siłę nie do pokonania. On udowodnił, że Bóg kocha każdą dusze do szaleństwa.

XX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Sdz 11, 29-39a; Ps 40 (39), 5. 7-8a. 8b-10 (R.: por. 8a i 9a); Ps 95 (94), 8ab; Mt 22, 1-14

Zatrzymajmy się dzisiaj nad słowami: „Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych.” Wielkim bólem ogarnięte jest Serce Boga, bowiem każdego człowieka stworzył do Miłości, każdego stworzył, aby zaznawał szczęścia, jakim jest przebywanie w Jego Sercu, w Jego miłości, w zjednoczeniu wszystkich serc z Sercem Boga. Największym dowodem Bożej miłości do człowieka jest Syn Boży. On poprzez swoje życie, męczeńską śmierć i zmartwychwstanie ukazał człowiekowi niepojętą głębię samej Miłości, jej moc, siłę nie do pokonania. On udowodnił, że Bóg kocha każdą dusze do szaleństwa. Że jest gotowy oddać samego siebie, aby dać życie duszom. On pokazał, że poświęci wszystko, nawet pierworodnego Syna, który jest przecież Boskim Synem, dla dobra dusz, dla ich ratowania. To właśnie Syn Boży, Jezus Chrystus pokazał, jak wielką wartość dla Boga stanowi każda dusza. Każda jest cenną w Jego oczach i o każdą walczy do końca oddając za nią życie.